Mijn onzekerheid begint me zwaar parten te spelen. De muur om mij heen wordt weer hoger en hoger. Hierdoor kan ik niet goed communiceren, doe ik mensen pijn die ik niet pijn wil doen, stoot ik mensen af die ik niet af wil stoten en ben ik mijn eigen eilandje die ver weg is gedreven en steeds verder weg blijft drijven.

 

Ik weet niet meer wie ik ben.

 

Het gevolg van bovenstaande zijn twee dingen, waarvan ik niet wil dat dit gebeurd.

 

1. Ik verwaarloos mijn mannetje. Mijn mannetje heeft het erg zwaar met mij en ik snap gewoonweg niet dat hij ondanks alles nog steeds bij me is. Ik maak van een amoebe een mammoet en hij blijft het slikken. Ten eerste snap ik gewoonweg niet waarom ik alles zo moeilijk maak voor mezelf en daarmee ook voor hem. Ten tweede snap ik daadwerkelijk niet wat ie nog met me moet.

 

2. Op de een of andere manier weet ik gewoon niet meer hoe ik een vriendschap moet onderhouden. Het lijkt wel of ik het verleerd ben. Ik weet niet hoe ik me moet gedragen in het bijzijn van die persoon, ik voel me niet gemakkelijk. Daarnaast weet ik niet wat ik moet zeggen. Gesprekken vallen stil en komen moeilijk op gang. Dan heb je ook nog het andere uiterste: woordenkots.... ik blijf de meest onzinnige dingen zeggen en raak op een gegeven moment zelf ook de draad kwijt.

 

En dan nog het moeilijkste hiervan: het daadwerkelijk onderhouden. Het is niet dat ik het niet wil, het is dat het me op de een of andere manier daadwerkelijk niet lukt. Want dan moet je weer praten of iets dergelijks en dan krijg je bovenstaande probleem weer.

 

En dan afspreken: vind het altijd erg leuk, maar zie er onbewust ook altijd erg tegenop. Wanneer ik daadwerkelijk met die persoon ben, vind ik het hartstikke leuk, maar zodra de afspraak staat en eraan zit te komen.... Op de een of andere manier zie ik er als een berg tegenop. Waarom? Geen idee!!!

 

Gevolg van dit alles: ik vind het heerlijk om alleen te zijn, maar er zijn ook momenten dat ik echt vriendschap mis. Gewoon even alledaagse dingetjes kwijt kunnen. Voorbeeldje: ben op het moment ziek, maar op mijn man, ouders en werk na weet niemand het. Niemand die effe vraagt hoe het nu met me gaat etc. Pasgeleden was ik jarig. Weinig mensen op visite. Wel kaartjes en smsjes etc, maar echt daadwerkelijk visite.... Kreeg van L. een kaartje die me erg raakte, maar waar ik ook van in de war raakte. Ziet ze me nog als een vriendin? Zijn we nog vriendinnen? Ik mis haar...

 

Zucht, ik heb een probleem.